Nasıl oldu da böyle tükendik,
Birbirimizi tamamlamaya çalışırken?
Eksik iki insan
Bir kadın, bir erkek..
Eksikti gülümsemen,
Bense hep gülümseyerek,
Gelirdim dudaklarına..
Nasıl olsa birbirimiziniz diyerek,
Nasıl da tükettik aidiyetimizi?
İstediğim zaman,
Bazen zaman zaman
Her zaman, her sabah
Ait olabilmek miydi aşk?
Yoksa gözümüzdeki yaşlara sahip çıkabilmek miydi?
Hiçbir zaman üzmemek miydi?
Sarılıp uyumak,
Öpüşüp uyanmak mıydı?
Yalan!
Bence ben doyamayanlardandım.
O yüzden aç kalktım sofradan…
Tükenmişti ekmek
Tencerenin dibi karaydı.
Ben o sofraya aittim.
Sen serpilen tuzluk misali..
Haldır haldır her tabaktaydın.
Ve saat gece yarısını geçince
Ben tekrar acıkıyordum.
O yüzden tükendik!
Sen bitmiştin,
Ben doymamıştım..

Canan TAŞPINAR

Bu yazı Canan Taşpınar, Şair Durağı kategorisine gönderilmiş. Kalıcı bağlantıyı yer imlerinize ekleyin.