Her birimiz sıradan
Zamana yeniliyoruz an ve an
Düne gömüyoruz her ne varsa zihinden çıkan
…
Çocuktuk, çok koştuk yorduk unutulanları
Delikanlılık evresinde biliçsizce savurduk sevda kokanlara hatalarımızı
Palazlandık azıcık ete kemiğe dayandık, adam olduk sandık yanılttık elde kalanları
Şimdilerde keşkelerle geçiyor sene-i devriyeler, unutularak geçiştirilenler
…
İnsan anlıyormuş kedere bürününce eksilen saçlar
Unutmak ne mümkün acı en içte yaşar…
Unutmak mı ? Ne Mümkün… için 1 cevap