Yorgun…

yavaş yavaş girdin dünyama usulca,
anlamadım önceleri, bilemedim seni
öyle sessizdin ki,
kaybolurdu rüzgarla adımlarının sesi
düşmezdin aklıma önceleri,
düşlemezdim seni…
korktun en başta belki,
yorgundu kalbin anlamıştım,
düşlemezdin sevmeyi, sevilmeyi
çok uzak onlar daha çok uzak
biz yorgunuz daha
yeter bakışların seni anlamama
yavaş yavaş girdin hayatıma usulca
nasıl oldu anlamadım seni birden buldum karşımda
gözlerin gözlerime her değdiğinde
kızarırdı yanaklarım utançtan
fazla gelirdi bunlar yorgun yüreğime
yavaş yavaş bağlandım senin yorgun kalbine
rüzgarın hışırtısı kulaklarımda,
deniz kokusu gibi kokunla
yumuşak bir dokunuştu seninkisi yüreğime
can suyu gibiydi bu kuru çölde
yavaş yavaş gitme sakın hayatımdan
tam alışmışken sana, kaçıp gitme
bırakma bu yorgun yüreğimi yüzüstü
hayallerimi yıkmadan, üzmeden beni
yavaş yavaş parçam ol hayatımın
mutlu anılarımın baş karakteri
yorgun yüreğime güzel bir liman ol
beni deniz gibi kokunla,
mutlu et..

Bu şiirin telif hakkı yazarın (Merve Başardı) kendisine ve/veya temsilcilerine aittir. Yazıların izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur.

Bu yazı Merve BAŞARDI, Şair Durağı kategorisine gönderilmiş ve , ile etiketlenmiş. Kalıcı bağlantıyı yer imlerinize ekleyin.