Sen, Ben ve Kendim…

Saatlerce güneşin altında oturabilrim böyle,
Hiçbir şey umrumda değil gibi görünüyor uzaktan.
Otların arasında saklanan kuşlar umrumda değil,
Uzaktan beni süzen gözlerin umrumda değil…
Sonra birden nedensiz sokulabilirim yanına,
Sen daha anlamadan seni anlayabilirim.
Hatta bir cesaret…Bakışlarını süzebilirim,
Derinlerinde kaybolup gitmek de umrumda değil…
Bir başkası yaklaşırsa o an yanına;ben bir yabancı,
Seni tanımıyorum ki hiç…Neden kıskanayım.
Hayır gözyaşı değil bunlar…Öyle bakma,
Ağlamıyorum gözüme şiir kaçtı…
Uzaktasın…Hayır duymuyorum sesini,
Kafamın içinde bir fısıltısın sadece.
Kulaklıklarım son ses…Artık sus,
Her şarkının sonu gelir.Söyletme beni…
Söyle rüzgara bu tarafa esmesin,
Kokun aklıma kazınsın istemem.
Esecekse de savursun bizi ayrı şehirlere,
Nedendir herkes senin gibi  koksun istemen…
Haydi kalk ve uzaklaş gözlerimden,
Ben gidersem hislerim burada kalır.
Arayıp bulursam senden bir iz,
Kendimi sevmem zaman alır…
Bu şiirin telif hakkı yazarın (Hakkı Burhan Canseven) kendisine ve/veya temsilcilerine aittir. Yazıların izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur.
Bu yazı Hakkı Burhan CANSEVEN, Şair Durağı kategorisine gönderilmiş ve , , ile etiketlenmiş. Kalıcı bağlantıyı yer imlerinize ekleyin.