AYNI HİKAYE

O gidince aklıma sen geliyorsun;
Eylül ki ilk ayrılık ayı.
Hangi olmayan birleşmenin?
Son başlangıcı..
Habersiz bir kız cocugu,
Gözlerinde sakladıgı duygu seli,
Ne ara sildi hüznünü,
Yahut yaşamamayı mı öğrendi?
Ellerin zaman izi;
Kirletti kalbini.
Kimselerden kaçmayan korkaklığıyla,
Hep aynı dönüşün,
Vurgunu.
Cesetleri gömülmeyi bekleyen kuytu köşesi(!)
Dolabın üst rafı,
Kilitli geçmişin anahtarı.
Boş mezar,
Bir ölüm.
Bin diri his!
Unuttum mu seni..
Yaşayan bir duâ olup,
Yaşlanmayan huzursuzluğumda?
Sessizliğine mi alıştım?
Umursamaz sevgine mi?
Bunları bilmiyorum ,
Ama gidiyorum !
Üstü kapalı cümlelerin,
Niyeti açık belirsizliğine,
Bir kez daha kaptırmamak için benliğimi..

Bu eserin telif hakkı yazarın (Rabia ERTUĞRUL) kendisine ve/veya temsilcilerine aittir. Yazıların izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur.

Bu yazı Rabia Ertuğrul, Şair Durağı kategorisine gönderilmiş ve , ile etiketlenmiş. Kalıcı bağlantıyı yer imlerinize ekleyin.