hüznün yükü çökmüş omuzlarıma…

sevilmeye yabancıyım
yalnizliga aşina
cebimde aldanislarim
ağır aksak yürüyorum yol boyunca

yorgunum asırlık bir ömür devirmiscesine.
kirginim;
kirginliklarim var
bitkinim
bıkkınlıklarim var

üzülme diyorsun!
boşuna…
üzüldüm  .
yıprandim.
örselendim.
tükendim

inceliklere önem verdim
incindim
incitildim
gözümden suzuldu incilerim

insanlar gaddardı
dizlerimi kanattilar;
sözlerimi sivrilttim.
gizlerimi gördüler;
gözlerimi muhurledim

Gel zaman git zaman
masal bu ya; sen geliverdin
iste buldum dedim;
nihayetimdin
nefesime anlam getirmiştin.
sabah uykularini çok severdim bilirsin
uykunun hainligine esir bi sabah vakti
masal gibi başlamıştı
rüya gibi bitti

Bu şiirin telif hakkı yazarın (Fulya) kendisine ve/veya temsilcilerine aittir. Yazıların izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur.

Bu yazı Fulya, Şair Durağı kategorisine gönderilmiş ve , ile etiketlenmiş. Kalıcı bağlantıyı yer imlerinize ekleyin.