Vakt-i Hasret-i Kesret…

Kimi yetmişinde erer bu işe
Kimi otuz beşinde
Kimiyse daha yedisinde

Kim neydi neredeydi adına tadına namına kandıklarım
Silinir silinir de bir dirhem kalmaz silinmez dediklerim
Ah yanar öyle yanar sönmüş yüreğim
Nefes nafile
Oflar nafile
Pişmanlıklar nafile

Ve sonra lâl dil aşka gelir
Derde ekleyen midir
Merhem midir
Unutmak mıdır bilinmez
Evvel vaktin hasretine bir türkü dolanır diline

Doğmaz oldu güneş
Bitmez oldu gece
Çalmaz oldu kapım
Şehrin hatırası kaldı bir başıma benimle

Ben de evvelden cevval idim
Gece gündüz gezer idim
Yorulmak nedir bilmez idim
Şimdi kaldım bir başıma kendim ile

Dil söyler gönül yorulur
Hasret çektikçe yoğrulur
Ahmedi der bu nice yorgunluktur
Cahil oldum bunca okumaklığa bu dert ile

Ahmet KİRAZ













Bu yazı Ahmet Kiraz Şiirleri kategorisine gönderilmiş ve , , , , , , , , ile etiketlenmiş. Kalıcı bağlantıyı yer imlerinize ekleyin.

Vakt-i Hasret-i Kesret… için 1 cevap

  1. zeyno der ki:

    Harika…

Yorumlar kapalı.