Kaçırmayacaksın Treni

Yıkılmamayı öğreneceksin!
Sessizce akan bir nehir gibi ama durmadan..
Bir taş gibi sert olacaksın.Dayanacaksın
Her şey sana karşı koysa da..

Yağmur gibi olacaksın mesala;
kimin olduğuna aldanmadan eşit yağar herkese..
Hayatı bir tiyatro sahnesini olduğunu unutmayacaksın
En iyisini oynamak varken neden sadece izleyesin ki?

….

Sormadan,düşünmeden yaşayacaksın,
Aşık olacaksın mesala;kahvenin kokusuna,kitabın kokusuna..
Çatıların gökyüzü ile birleştiği yere,
Hırçınca kıyıya vurup güzelleşen denize aşık olacaksın..

….

Bir insan mutlu etmemeli mesela seni..
kendi kendine de gülüp,haykırabilmelisin hayata karşı.
Karanlıklar üzmemeli seni,
Aydınlıklar olmalı senin. güneşin ya da mavi gibi..

Ay karanlığa tahammül etmeseydi nasıl olurdu ki karanlıklar apaydınlık?
Değişime,güneşe farklı bakarak uyanmak,Tebessümü yanağından eksik etmemek
Kendin için yaşamak ,bütün şarkıları ”benim diyebilmek”varken
Neden hala üzülüp son treni bekleriz ki…

Bu şiirin telif hakkı yazarın (Kader Girgin) kendisine ve/veya temsilcilerine aittir. Yazıların izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur.

Bu yazı Kader GİRGİN, Şair Durağı kategorisine gönderilmiş ve , ile etiketlenmiş. Kalıcı bağlantıyı yer imlerinize ekleyin.