Kahve Molası…

Yağmurları çalımlı,
sabahı alımlı bir güne uyanmıştık seninle.
sisten gözümüzü arındırıp,
birbirimize bakmıştık uzun,
kesintisiz,
ve derin sevdaya dalmış gibi öylece.
bir titrek mum ışığı gölgesinde ısınıp,
gölgesinde büyüttüğümüz düşler,
umut dolu yarınları da alarak,
geleceğimizi görmüştük sanki birlikte.
sevdayı mı anlamıştım ben?
sen ismimle seslenirken,
sahi istediğim gibi mi duymuştum ben?
sen beni çağırırken.
öyle olmuştu.
ben aşk dediğini duydum,
sen aşk olduğunu…
karanlığın korktuğu yerde buluştuk önce,
tüm korkuları yaktık herkesten habersizce.
eller buluştu,
yangınlar tutuştu sessizce.
kahveler yudumlandı,
hatıralar canlandı içimizde.
kimseler yoktu aslında etrafta,
ben,
bir mum,
ve karşımda güzelliğin güzelliği ödün çaldığı bir güzel.

Sezai ORUK

Bu yazı Şair Durağı kategorisine gönderilmiş ve , ile etiketlenmiş. Kalıcı bağlantıyı yer imlerinize ekleyin.