Nevbahar…

Neydi bu kıvılcım?
Genzimi yakan şu acı fırtına,
Tebdil-i mekan yaptıran şu âla safa…

Mutluluk diyelim adına,
Nefes,
Âb-ı hayat ya da…

İşte geldik hazırız sarılmalara,
Alevleri için için yakmaya,
Zira bir kıvılcımdı yeten bana…

Adı anadan doğma yepyeni bir bahar.
Beraberinde büyüttüğü çocukluğumuz,
Sevdamız ya da…

tıklım tıklım ben varım şimdi sana,
Bir sen de bana…
Adı nevbahar,
Adı mutluluktu aslında.

Gülüşün su,
Nefesin ekmek…
Hadi gel,
Baharın penceresinden arşa bakalım…
Alnımıza yağmur taneleri düşsün,
Senin saçlarına da kar…

Gözlerimle sakınıp,
Gözkapaklarımla tararım saçlarını,
Hadi gel,
Bahar oldum ben sana…

Sezai ORUK

Bu yazı Şair Durağı kategorisine gönderilmiş ve , , ile etiketlenmiş. Kalıcı bağlantıyı yer imlerinize ekleyin.

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir