Umutluluk…

Yağmurların gölgesinde büyüttüğüm umutlarla yaşıyorum,
Sana uzanan yollarda ıslanarak yalınayak…
Yorgun bir baharın nefesinin peşine düşen pervasız duygularla yanıyorum,
Yek başıma karanlığa demir atmış çaresiz duygularla savaşarak…
Yeni yetme sessizlikler beliriyor orta yerinde aydınlığın,güneşin,
suskunluğun…
Ben,
Hamurumu suskunluklarla yoğurduğum gecelerde,gündüzlerde ben,
Sen ve ben…
Dünya sefinesinde kederi tek düşman belirleyen ikimiz,
Meydanın kralını okuyoruz şimdi kendini bilmez insanlara,
Düne,yarına…
Huzurun,mutluluğun kıyısına kuracağımız penceresiz bir evimiz,
Tüm karanlıklara inat yanan bir çerağımız, sessizliğimiz, sevgimiz,
ve biz…
Biz var olacağız küllerimizden,efsanevi anka kuşu misali gerçekliklerle…
Sen ve ben,
Bir canda iki beden,
Bir beden ve iki can ,iki yürek…
Hadi yaslan yamaçlarıma,
Yaslan umutlarımı büyüttüğüm kadim yağmurlarımın gölgesine…
Yapacak çok işimiz var,
Gidecek yolumuz çok,
Yaşanacak çok mutluluğumuz var
ey yar!

Bu şiirin telif hakkı yazarın (Sezai ORUK) kendisine ve/veya temsilcilerine aittir. Yazıların izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur.

Bu yazı Şair Durağı kategorisine gönderilmiş ve , ile etiketlenmiş. Kalıcı bağlantıyı yer imlerinize ekleyin.