Afeder Miyim Ki Hiç…

Her kes ilkbaharı yaşıyorken
Rüzgarınla çoktan değişti mevsim
Şimdi burda yağmurlar kar kokuyor
Çok şeyler anlattım gelen kuşlara
O günden her biri ağlak türküler okuyor

Bu yerlerde güneş ki yok
Nedir bu kadar canları yakıyor
Ayaklar altına atılmış sevdalar mı
Avucumuzdan yere düşmüş ekmek misali
Üç defa öperek bir tarafa koyduğumuz
Fakat yiyemediğimiz ne çok şeyler oldu
Ben bu şehri affeder miyim ki hiç?

Adımızı en gizli yerlere yazdık
O yüzden ezberi olamadı hiç kimsenin
Deryalara yansıdı gölgelerimiz
En uzak zamanların arasına
Yol yaptık hasretimizi
Ayrılığa ‘git’ dedik
Gider miyim – dedi -hiç?

Hep ertelendi vuslatlar
Köprülerin üstü mutluluğa yol iken
Altındaki ateşlere yakalandık
Zebanilere aldırış etmeden
İçin için yandık ölemedik…
Ünvansız göklerin numarasız kapılarını çaldık
Alaycı bir gülümseme ile baktı yüzümüze
Ben gökleri affeder miyim ki hiç?

Bu şiirin telif hakkı yazarın (Sevda QASİMOVA) kendisine ve/veya temsilcilerine aittir. Yazıların izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur.

Bu yazı Şair Durağı, Sevda Qasimova kategorisine gönderilmiş ve , ile etiketlenmiş. Kalıcı bağlantıyı yer imlerinize ekleyin.