Gece Üşüyordu

Kuruldu hasret bağları yüreğimde,
Yoktun sana kalbime gel dediğimde,
Farkettim sokakta geçende,
Gece üşüyordu sözlerin bittiğinde.

Sıcak Hava boğuyordu bunu bile bile,
Rüzgar konduruyordu alnıma temiz bir buse.
Şarkılar bile söylüyordu sen diye,
Gece üşüyordu alel acele.

O gecede dönmüştü yüreğim adliyeye,
Sen iste bu yürek sana amade.
O zaman açacaktı çiçekler bahçelerde,
Gece üşüyordu yorgun ve biçare.

Dökülüyordu göz pınarlarından göz yaşları,
Akıp gidiyordu göz yaşı ile göz pınarlarının taşları.
Gönlümün hırpalanmaktan yorgun düşmüş savaşları,
Gece ile beraber üşüyordu vardı herhalde telaşları.

Gecenin üşümesi sendendir malum,
Bülbüller bile göstermişken buna uyum.
Geleceksin diye almıştım rüzgarlardan bir duyum,
Gece üşüyordu masum masum.

Bu şiirin telif hakkı yazarın (Osman EMER) kendisine ve/veya temsilcilerine aittir. Yazıların izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur.

Bu yazı Osman EMER, Şair Durağı kategorisine gönderilmiş ve , ile etiketlenmiş. Kalıcı bağlantıyı yer imlerinize ekleyin.