Gece ve Ben…

Ben geceye aşığım
Gece hayran bana.
İyi anlaşıyoruz, karanlık bir yanımız sürekli,
Ama aydınlıklar saklı bir yanımızda da.
Onun ay ışığı var mesela,
Benim içinse gözlerin.
İkimizde gizemliyiz mesela,
Geceyi çözmeye çalışıyor kimileri,
Kimileri gecenin içinde beni.
Tamamlıyoruz birbirimizi.
Ben geceye aşığım, gece hayran bana.
Anlatıyorum da anlatıyorum.
Gözünü kırpmadan dinliyor beni.
Sitemlerim oluyor arada,
“Çok seveni ayırdın, hainsin! “ diyorum.
Susuyor, biliyor ya suçunu.
Kapısını çalıyorum zor anlarda, sığınıyorum ona.
Alıyor beni hiç ses etmeden koynuna.
Şiirler, şarkılar yazıyorum, söylüyorum ardından.
Bir şeyler paylaşmanın masum coşkusuyla.
Yine sessiz sessiz dinliyor beni.
Ben geceye aşığım, gece hayran bana.
Bazen süslenip çıkıyor karşıma,
Yıldızlarını saçmış, bulutlarını dağıtmış
Süzülüyor karşımda.
Bende uzun uzun izliyorum onu,
Kötülük ettiği zamanlar da oluyor.
Kızdığından mı bilmem, ağlatıyor arada.
Nefeslerimi boğazıma düğümlüyor.
Yine ona bakarak susuyorum,
Yaşamayı anımsatıyor adeta.
Ben geceye aşığım, gece hayran bana.
Ayrılmaz ikili oluyoruz,
O bana dert verse ben devası oluyorum.
O bana dar gelse, yine kollarına koşuyorum.
Gizemleri ürkütüyor kimi zaman,
Yine de vazgeçemiyorum ondan,
Söylemediğim şeyler de var ona.

Ben sana aşığım aslında.
Gece kızgın bana,
Ben geceye aşığım,
Gece hayran bana…

Bu şiirin telif hakkı yazarın (Ayşenur YILDIZ) kendisine ve/veya temsilcilerine aittir. Yazıların izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur.

Bu yazı Ayşenur YILDIZ, Şair Durağı kategorisine gönderilmiş ve , ile etiketlenmiş. Kalıcı bağlantıyı yer imlerinize ekleyin.