Ayrılık Şiiri…

kaç gecenin çölüdür bu ayrilik
kaç siirin dölüdür üstüme
örttügün bu ince sessizlik
kalbim alis artik, kir kendini
kendi duvarinda, sesini
kendi duvarina haykir.

tesadüfen birbirine rastlamis
baska baska asklarsiniz siz artik
geceyle gündüz gibi birbirine
ayrilmis. O ki rüzgar, bir zaman
senin çölünde kumlar uçurmus,
o ki gece ve esmer, görmüyor
sahrayi, sesi içinde karismis.

her ayrilikta kendine saplanan bir hançer
kendi sabrini deneyen tas,
kendi uykusuzlugunda yatak oldun.
kül koy simdi yanina korunun
seni kavuran onu da yakmasin.
askla besle kendini, gül yetistir,
sardunya çogalt.
ki, sen asktan ve ayriliktan
baska ne anliyorsun.

Birhan KESKİN

Bu yazı Üstadlardan Seçmeler... kategorisine gönderilmiş. Kalıcı bağlantıyı yer imlerinize ekleyin.