Şimdi…

Eskiden hep giderken olsam derdim,
Bilmediğim oraları özlerdim.
Nedir dönerken, nedir akşam
Bilmezdim, bilmeden gülerdim

Başka, hep başka bir yerde olsam.
O gelir beni bulur derdim.
İçinde neler olup olmadığını düşünmeden,
Evlerin, evlerin arasından geçip giderdim.

Özdemir ASAF

Bu yazı Üstadlardan Seçmeler... kategorisine gönderilmiş. Kalıcı bağlantıyı yer imlerinize ekleyin.

Şimdi… için 1 cevap

  1. Ayşe Nur Akpolat der ki:

    Huzunluyken hep camlara bakip icindekilerin neler yasadigini dusunur insan ve o eski kapisina kilit vurulmus o ahsap evler bir kendine ceker bir geriye iter cumbslarinda bir kiz sarki soylerken ve icerde inliyen mutsuz sesler oyyle cok sinmistir ki yasanmisliklar her duvar ayri aglar
    Siirdeki gibi hep aradik mutlulugu o gelir bulir sandik oysa ne geldi ne de uzaklardan bir el salladı bizde alistik huzunlere bir bsktik ki artik mutlu olsak da baharimiz solmus mutluluk sarkilarda romanlarda kalmissadece omzumuza yuk artik ve biz o an vazgectik simdi yasiyoruz iste oylesine vakit gecesiye omrumuzun kifayet ettigi yere dek

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir