Ofelya…

Yıldızların vurduğu durgun, karanlık suda
Beyaz Ofelya, büyük, beyaz bir zambak gibi,
Gelin esvapları içinde dalgalanmada.
Uzak ormanda yerlilerin gürültüleri.

Mahzun Ofelya, beyaz bir tayf gibi, yıllardır
Dolaşır bu siyah nehrin suları içinde.
Deliliği içinde bir şarkı mırıldanır,
Bir çocukluk şarkısı, akşam serinliğinde.

Rüzgâr göğsünü öper ve açar yaprak yaprak
Sularda ağır ağır savrulan etekleri.
Söğütler omuzlarına sarkar ağlaşarak,
Hulyalı alnına eğilir su çiçekleri.

Dört bir yanına üzgün nilüferler dizilir.
Uykudaki bir ağaç uyanır, zaman zaman;
Bir yuvadan küçük bir kanat sesi yükselir;
Sihirli bir şarkı gelir altın yıldızlardan!

Arthur Rımbaud

Bu yazı Üstadlardan Seçmeler... kategorisine gönderilmiş. Kalıcı bağlantıyı yer imlerinize ekleyin.

Ofelya… için 2 cevap

  1. Ayşe Nur Akpolat der ki:

    Siirdeki gibiyiz dogayla yasar dogayla mutlu oluruz dogayla hüzunlenir dogayla dertlesiriz bazen icimize sigdiramaz derdimizi gidip ruzgarin etkisiyle hişirdiyan yapraklara anlatip aglariz bir su kenarina kosar seyre dalardik tipki siirdeki o nilufer cicekleri kadar ozgür olup rotamizi kendimiz cizebilseydik belki mutlu olurmuyduk acaba ya da yagmur yagsa da rahmet sulariyla dokulup yeniden canlansak keske diye dogadan medet umardik ve iste hep bir doga vardir ruhumuzda belkide bizi ceken bu doga sevgisinin ezas nedeni son duragimiz kara toprak diye

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir