Kış Uykusu…

Sokaklar içine kapanık birer çocuk
Balkon, demirlerinden müstesna korumasız
Gözler el sallar sadece dışarı
Titrek lambanın 2 saniyede bir verdiği selam perdeyi işlerken
Duvarlardan geçer ses kısıklığı

Saatler üşengeçtir, sezimsiz ve geçimsiz
Titrer onca soğuğu ölmeyenler dışarda
Üşümek geçer benim içimden
Ben korkarım
Balkon göçer
Kasımpatı mezar çiçeği

Ahmet KİRAZ

Bu yazı Ahmet Kiraz Şiirleri kategorisine gönderilmiş. Kalıcı bağlantıyı yer imlerinize ekleyin.

Kış Uykusu… için 1 cevap

  1. Ayse Nur Akpolat der ki:

    Ne cok boş bakmistik bizde siirdeki cocuk gibi encokta sonbahar ve kiş deprestirirdi acilarimizi evet sogugu hissedemezdik oyle bagrimiz yanardi ki ruzgar yagmur islemezdi tenimize ozellikle yıldızlara belki bir yildiz haber getirir yitirdigimiz annemizden babamizdan bombos bakislar kendimize bile uzanamayan ellerimiz felc olmus ayaklarimiz koku almayi yitirmis ama burnumun diregini sizlatan kokular annemin semaver yaktigindaki ellerine sinen o cira kokusubirileri yapiyor olabilir ama ben bugun gecip giden annemin varligindaki o gunumdeyim sanki kollarini acmis geell diye şefkatli kollariyla bekliyor

Yorumlar kapalı.