KISSADAN HİSSE BİR SEVGİYE SÖZ OLMA…

Senden sonra dedemin topraklarına kimsenin ayak basmadığı aklıma geldi. Yollar uzun ömür kibritin yangını kadar kısa…
Sen neredesin?


Hatırlar mısın seninle en son konuştuğumuzda, dağlardaki kar yeni eriyordu. Şimdi kasvetli betonlar yüzünü bana çevirmiş. Dağlarımdan aşağı inen dumanları göremiyordum. Hayalden kalanlarla
avunurdum. Hangi ay takvime gelse, dağların eteklerinin akıbetini hayalimde görünce yoruluyordum.


Ama sen aklıma gelince… kandilin içindeki ateş gibi yüreğim titriyor. Hayallere sığmıyor suretin. “ Çünkü” kelimesinden sonra gelen betimlemenin en güzel halisin.


Her güzel şeyin anlamını nesnelere yüklerdim. İnsanı inandırıyorlar biliyor musun? Bu dünyada yalnız olduğunu…

Aah! İnsanların en güzel yeri düşlerindeki yaşam derler. Birinin gözleri bir gün yuvam olacağını bilmezdim oysa. Sana yaslandığımda anladım omuzlarımın ağrısını.

Ben acıyan yaralarımı sadece elimin ulaştığı kadarıyla sardım. Gücümün ve elimin yetişemediği yerleri zamanın rüzgarına bırakırdım. Kuruyup kabuk bağlasın diye…

Senden sonra yaralarımın hatırası var bende; çünkü insanın yaralarını sarmasından çok, yaranın derdini anlaması gerekirmiş.


Sen bana deva olunca anladım.

KALEM-İ AŞİKAR

Bu yazı Şair Durağı kategorisine gönderilmiş. Kalıcı bağlantıyı yer imlerinize ekleyin.

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir